Anthropic-ის ხელმძღვანელი: ხელოვნური ინტელექტის წინააღმდეგ მიმართული პროტესტი, არსებითად, „ნდობის კრიზისია“

Anthropic-ის გენერალური დირექტორი, დარიო ამოდეი, არ ეთანხმება მოსაზრებას, რომ ის ხელოვნური ინტელექტის (AI) და მისი გავლენის შესახებ ზედმეტად პესიმისტურ სურათს ხატავს. ამოდეის კომენტარი მოჰყვა ინვესტორ გევინ ბეიკერის კრიტიკას, რომელიც ამტკიცებდა, რომ ამოდეის გაფრთხილებებმა AI-ის საფრთხეებზე ხელი შეუწყო აშშ-ში ტექნოლოგიის წინააღმდეგ მიმართულ პროტესტს, განსაკუთრებით მონაცემთა ცენტრების მშენებლობის კუთხით.

ბეიკერის განცხადებით, ამოდეიმ „წააგო არგუმენტი“ AI-ის რეგულირებასთან დაკავშირებით. Anthropic-ი მხარს უჭერს გარკვეულ რეგულაციებს, მათ შორის კალიფორნიის კანონპროექტს, რომელიც გამჭვირვალობის მოთხოვნებს უწესებს მსხვილ AI კომპანიებს. ბეიკერმა აღნიშნა, რომ ვინაიდან ამოდეი მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი კომპანიის ხელმძღვანელია, მან მეტი ძალისხმევა უნდა მიმართოს საკუთარი ინდუსტრიის პოზიტიური ადვოკატირებისკენ. ბეიკერი არ არის ერთადერთი, ვინც მიიჩნევს, რომ სკეპტიციზმი და სამთავრობო შეზღუდვები AI აღმასრულებელი პირების მხრიდან გაჟღერებული საგანგაშო გაფრთხილებების ბუნებრივი შედეგია.

საკუთარ პოსტში ამოდეი არ დაეთანხმა მოსაზრებას, რომ მისი გზავნილები არაპროპორციულად ნეგატიურია. მისი თქმით, მისი ნაწერები თანაბრად აბალანსებს რისკებსა და სარგებელს. მან განმარტა, რომ ესეი „Machines of Loving Grace“ სწორედ იმიტომ დაწერა, რომ გრძნობდა — AI ინდუსტრია არ ქმნიდა საკმარისად შთამაგონებელ სურათს იმისა, თუ როგორ შეუძლია ტექნოლოგიას სამყაროს რადიკალურად უკეთესობისკენ შეცვლა.

ნდობის კრიზისი და საზოგადოებრივი განწყობები

მიუხედავად ამისა, ამოდეიმ აღიარა, რომ საზოგადოებას AI-ის მიმართ ნეგატიური დამოკიდებულება აქვს და ეს დიდ პრობლემას წარმოადგენს. თუმცა, ის არ იზიარებს აზრს, რომ ეს ნეგატივი პირველ რიგში მისი ან სხვა ლიდერების გაფრთხილებებითაა გამოწვეული.

„ვფიქრობ, ეს ფუნდამენტურად ნდობის კრიზისია. რიგითი ადამიანები არ ენდობიან კომპანიებს, მთავრობებს ან ტექნოლოგიურ ინდუსტრიას და ყოველთვის ეჭვობენ, რომ ჩვენ მათ მოსატყუებლად რაღაც ახალ გზას ვიგონებთ“, — განაცხადა ამოდეიმ.

აღსანიშნავია, რომ სიტყვა „ნდობა“ ხშირად ფიგურირებს OpenAI-ის ხელმძღვანელის, სემ ალტმანის შესახებ დაწერილ სტატიებშიც და, როგორც ჩანს, ეს საკითხი სხვა AI კომპანიების ხელმძღვანელებისთვისაც აქტუალურია. ამოდეის ხედვით, ეს კრიზისი ათწლეულების განმავლობაში ყალიბდებოდა, ხოლო AI-ის მიმართ არსებული პროტესტი მისი მხოლოდ მორიგი გამოვლინებაა.

ამოდეის აზრით, AI კომპანიების, მათ შორის Anthropic-ის მიმართ ყველაზე სამართლიანი კრიტიკა ისაა, რომ მათ ჯერ კიდევ ვერ შეასრულეს დიდი დაპირებები მსოფლიოსთვის სარგებლის მოტანის შესახებ. მისი თქმით, ეს სრულად კომპანიების პასუხისმგებლობაა და სწორედ ამაზე უნდა გამახვილდეს ყურადღება და არა მარკეტინგულ გზავნილებზე.

სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, დაპირება, რომ AI განკურნავს კიბოს, უფრო კლიშეა, ვიდრე შთაგონება. ადამიანების აზრს რეალურად მხოლოდ კიბოს განკურნება შეცვლის.

რეგულირება და ძალაუფლების კონცენტრაცია

რეგულირებასთან დაკავშირებით, ამოდეიმ აღნიშნა, რომ ბეიკერი ქმნის „მცდარ არჩევანს“ AI-ის რეგულაციების გარეშე ფართოდ გავრცელებასა და რეგულაციების მეშვეობით ტექნოლოგიის რამდენიმე კომპანიის ხელში კონცენტრაციას შორის.

„ვიცი, რომ სილიკონის ველზე არსებობს მოსაზრება, თითქოს რეგულაცია ნიშნავს ძალაუფლების კონცენტრაციას, მაგრამ მე ყოველთვის მივიჩნევდი, რომ ეს სამყაროს ზედმეტად გამარტივებული სურათია. ამ ბუშტის მიღმა ბევრი ადამიანი ფიქრობს, რომ რეგულაცია არის ის, რაც ზღუდავს კორპორაციულ ძალაუფლებას და სარგებელს მოუტანს რიგით ადამიანებს“, — განმარტა მან.

ამოდეიმ დაამატა, რომ ის აუცილებლად არც ამ პერსპექტივას ეთანხმება, თუმცა სწორედ ამიტომ ამუშავებს Anthropic-ი თავის პოლიტიკურ წინადადებებს დიდი სიფრთხილით. კომპანია ცდილობს შეიმუშაოს ისეთი ინიციატივები, რომლებიც შეაფერხებს მოწინავე (frontier) AI კომპანიებს და, ამავდროულად, უპირატესობას მიანიჭებს მცირე კონკურენტებს.

ამოდეის ხედვით, ხელოვნური ინტელექტი სტრუქტურულად არის ტექნოლოგია, რომელიც მიდრეკილია ძალაუფლების კონცენტრაციისკენ. ღია კოდის მქონე (open-weights) მოდელები ამ მხრივ გარკვეულწილად ეხმარება სიტუაციას, თუმცა ისინი არ არის საკმარისი გამოსავალი, რადგან ძალაუფლება მაინც მათ ხელში გადადის, ვისაც ყველაზე დიდი გამოთვლითი სიმძლავრე და ჩიპები აქვს.

დასასრულს, მან აღნიშნა, რომ სწორად შერჩეულ „თამაშის წესებს“ შეუძლია ერთდროულად რამდენიმე მიზნის მიღწევა:

• AI-ის კიბერ, ბიოლოგიური და შესაბამისობის (alignment) რისკების მართვა;
• მოწინავე AI კომპანიების ძალაუფლების ინსტიტუციური შეზღუდვა;
• ღია კოდის მოდელებისთვის სივრცის დატოვება, მათთან დაკავშირებული სპეციფიკური რისკების გათვალისწინებით.