ინდური Airbound-ი $37 მილიონს იზიდავს: რაკეტის მსგავსი დრონები სატვირთო ავტომობილების წინააღმდეგ

Airbound-მა, ინდურმა სტარტაპმა, რომელიც ავტონომიურ დრონებს აწარმოებს, $37 მილიონიანი ახალი კაპიტალი მოიზიდა. კომპანიის მიზანია საჰაერო გზით ტვირთების გადაზიდვა ისეთივე ხელმისაწვდომი გახადოს, როგორც ეს საგზაო ტრანსპორტირების შემთხვევაშია. Series A დაფინანსების რაუნდს Greenoaks-ი ხელმძღვანელობდა, მასში ასევე მონაწილეობდნენ DoorDash-ი, Lachy Groom-ი, Lightspeed-ი და Humba Ventures-ი. აღსანიშნავია, რომ ეს ინვესტიცია Airbound-ის მიერ $8.65 მილიონიანი საწყისი (seed) რაუნდის მოზიდვიდან ერთ წელზე ნაკლებ დროში განხორციელდა.

სამი წლის წინ დაარსებულმა სტარტაპმა ჯამში უკვე თითქმის $50 მილიონი მოიზიდა. Airbound-ი და ამ განვითარებად სექტორში მოღვაწე სხვა კომპანიები ამტკიცებენ, რომ დრონებს გარკვეული ტიპის ტვირთების გადაზიდვა უფრო სწრაფად და იაფად შეუძლიათ, ვიდრე სახმელეთო ტრანსპორტს. მიუხედავად წარმატებული მაგალითებისა, დრონებით მიწოდება ჯერ კიდევ შორს არის სატვირთო ავტომობილების მასშტაბებისა და მრავალფეროვნებისგან. Airbound-ი სწორედ ამ სხვაობის აღმოფხვრას ცდილობს საფრენი აპარატების სრული რედიზაინის მეშვეობით.

ტრადიციული საფრენი აპარატები ენერგიის დიდ ნაწილს საკუთარი წონის ტარებაზე ხარჯავენ და არა უშუალოდ ტვირთზე, რაც ფრენას აძვირებს, განსაკუთრებით მცირე ზომის ტვირთების შემთხვევაში. Airbound-ის გადაწყვეტა ვერტიკალური ფრენის დრონების შექმნაა, რომლებიც იმაზე ნაკლებს იწონიან, ვიდრე მათ მიერ გადასაზიდი ტვირთი. კომპანიის დამფუძნებლისა და აღმასრულებელი დირექტორის, ნამან პუშპის განმარტებით, ეს მიდგომა ფრენის ეფექტურობას მკვეთრად ზრდის.

სტარტაპის ამჟამინდელი მოდელი, სახელწოდებით TRT, დაახლოებით 1.5 კილოგრამს (3.3 ფუნტი) იწონის და 1 კილოგრამამდე (2.2 ფუნტი) ტვირთის გადატანა შეუძლია. შემდეგი ვერსია, რომელიც ამჟამად დამუშავების პროცესშია, სავარაუდოდ 3 კილოგრამს (6.6 ფუნტი) აიწონის და 5 კილოგრამამდე (11 ფუნტი) ტვირთის გადაზიდვას შეძლებს. დრონები იყენებენ რაკეტის მსგავს, ე.წ. tail-sitter დიზაინს, რაც ნიშნავს, რომ ისინი ვერტიკალურად ფრინდებიან და ეშვებიან, ხოლო ფრენისას ჰორიზონტალურ მდგომარეობაში გადადიან. ეს მეთოდი საშუალებას აძლევს აპარატებს არ იყვნენ დამოკიდებულნი ასაფრენ ბილიკებზე.

2023 წელს დაარსებულ Airbound-ს უკვე განხორციელებული აქვს 13,000-ზე მეტი ავტონომიური ფრენა ინდოეთის სამხრეთ ქალაქებში — ბენგალურუსა და გუნტურში. აქედან 1,000-ზე მეტი ფრენა შესრულდა ინდური ჰოსპიტლების ქსელ Narayana Health-თან თანამშრომლობით, სადაც დრონებს დიაგნოსტიკური ნიმუშები გადააქვთ სამედიცინო დაწესებულებებს შორის. ამჟამად Narayana-ს მარშრუტზე ერთი აქტიური დრონი მუშაობს, რომელიც 4 კილომეტრის (2.5 მილი) მანძილს დაახლოებით შვიდ წუთში ფარავს. შედარებისთვის, იგივე ნიმუშების ორბორბლიანი ტრანსპორტით გადატანას სამიდან ხუთ საათამდე სჭირდება, თუ გავითვალისწინებთ გზებზე არსებულ შეფერხებებს და ნიმუშების დაგროვების მოლოდინის დროს.

სამქალაქიანი დრონების ქსელი

Airbound-ს გაცილებით დიდი ამბიციები აქვს: კომპანია გეგმავს შექმნას მიწოდების ქსელი, რომელიც ანდრა-პრადეშის შტატის სამ ქალაქს დააკავშირებს. სტარტაპმა შტატის მთავრობასთან უკვე გააფორმა შეთანხმება, რომლის საბოლოო მიზანი დღეში 10,000 ფრენის განხორციელებაა საცალო ვაჭრობის, ელექტრონული კომერციისა და ჯანდაცვის სფეროებში. ფრენების ამ მოცულობის მისაღწევად, მარშრუტების სიგრძის მიხედვით, 250-დან 1,000-მდე საფრენი აპარატი იქნება საჭირო.

აღსანიშნავია, რომ ეს შეთანხმება არ ითვალისწინებს სამთავრობო კონტრაქტს ან სუბსიდიას. ანდრა-პრადეშის მთავრობა Airbound-თან ერთად მუშაობს მარეგულირებელ ჩარჩოზე, რომელიც ასეთი მასშტაბური ქსელის ფუნქციონირებას გახდის შესაძლებელს. სტარტაპი შემოსავლების მიღებას იმ კომპანიებისგან ელოდება, რომლებიც მის სერვისს მიწოდებისთვის გამოიყენებენ.

მიუხედავად იმისა, რომ ინდოეთში სხვა სტარტაპებიც (მაგალითად, Skye Air Mobility, TSAW Drones და Garuda Aerospace) მუშაობენ საჰაერო ლოგისტიკაზე, Airbound-ის სტრატეგია განსხვავებულია. კომპანიას სურს შექმნას ისეთი საფრენი აპარატები, რომლებსაც სხვა ლოგისტიკური ქსელები გამოიყენებენ. ნამან პუშპი ამას Boeing-ის როლს ადარებს — კომპანია, რომელიც აწარმოებს თვითმფრინავებს ავიახაზებისთვის და არა თავად ავიახაზებს.

Airbound-ი საკუთარ აპარატებს ბენგალურუში მდებარე 4,000 კვადრატული მეტრის ფართობის საწარმოში აწყობს. კომპანიის ხელმძღვანელობის თქმით, წარმოება არ იქნება შემაფერხებელი ფაქტორი მასშტაბირებისას. მთავარ გამოწვევად რეგულაციები რჩება, განსაკუთრებით BVLOS (Beyond Visual Line of Sight) სერტიფიკატის მიღება, რაც დრონებს ოპერატორის მხედველობის არეალს მიღმა ფრენის უფლებას აძლევს. სწორედ ეს რეგულაციები ზღუდავს ამ ეტაპზე სტარტაპის კომერციულ შემოსავლებს, თუმცა 150-ზე მეტი თანამშრომლისგან შემდგარი გუნდი ორიენტირებულია გრძელვადიან პერსპექტივაზე — გახდეს ინდუსტრიის გიგანტი მომდევნო ათწლეულების განმავლობაში.